Jak widać, w tę i we wtę ciska mnie po Polsce: Gdańsk, Lublin, w międzyczasie Sosnowiec. Inwestowanie chyba więcej stresów niż zysków generuje, przynajmniej na początku. Mam tylko nadzieję, że się opłaci - i że spokojnie będę mógł sobie do zleceń wrócić.
NAJNOWSZE OKŁADKI
Temat nośny, aktualny, bo faktycznie coraz więcej się słyszy o odchodzących księżach. Książka jest niewielka i składa się z wywiadów z byłymi duchownymi - niektórzy z nich założyli szczęśliwe rodziny, niektórzy próbowali to zrobić, ale im kompletnie nie wyszło, niektórzy założyli firmy, inni popadli w alkoholizm i stoczyli się na dno. Wszystko bardzo ciekawe i w ogóle nielukrowane, szczere i przejmujące. Dość długo szukałem zdjęcia, które w odpowiedni sposób książkę by zilustrowało (typografia okładki oczywiście musiała być wyważona i w sumie niewidoczna, jak to przy tego rodzaju tytułach bywa, czyli Garamond po prostu), trafiłem na flickerze na odpowiednie, napisałem do autora, i się zaczęło. Okazało się bowiem, że zdjęcie wykonał ksiądz pochodzący z Kanady, który musiał zapytać swoich przełożonych o zgodę - no i zgody nie otrzymał, choć bardzo szczegółowo wykładałem mu, że książka jest napisana z szacunkiem, że nie goni za sensacją. Nic z tego. Na szczęście fotografią poratowała mnie Sylwia Kowalczyk - i okładka to głównie jej zasługa.
Czasem nie można odmówić - zwłaszcza, gdy prosi przyjaciel. Znajdowałem się właśnie w oku cyklonu, kiedy zadzwonił do mnie z Poznania Łukasz i oznajmił, że właśnie teraz bardzo by potrzebował projektu okładek do dwóch książek pod jego redakcją. Bliżej serca i Bliżej umysłu to zbiory specjalistycznych artykułów psychologicznych dotyczących rzeczy, o których kompletnie nie mam pojęcia. Nawet nie próbowałem czytać tych tekstów, tylko skupiłem się na tytułach, pomyślałem, że dobrze by było znaleźć jakiś wspólny mianownik pomiędzy sercem a umysłem, i najlepiej by było, żeby jeszcze nieco trącił medycyną i naukowością. Po jakimś czasie przyszło mi do głowy, że wariacje na temat wykresów EEG i EKG to dokładnie to, czego potrzebuję - odnoszą się bezpośrednio do tematu, a jednocześnie są na tyle abstrakcyjne, że można ich bez przeszkód użyć na poważnej akademickiej pozycji.
O rany, kamień z serca mi spadł, kiedy w końcu zakończyłem prace nad tą okładką. Trwały ponad miesiąc, pierwotny projekt był zupełnym przeciwieństwem ostatecznego: przeładowany (celowo), nabity rozmaitymi rysunkami, warstwami, tekstem - w końcu jak totalnie, to totalnie. Jakoś to przeszło przez pierwsze sito, potem długo nad tym z wydawnictwem pracowaliśmy, poprawialiśmy, ale ciągle mieliśmy poczucie, że to nie to, aż w końcu uznałem, że nie ma sensu takie pudrowanie czegoś, do czego nikt nie jest w stu procentach przekonany i zdecydowałem się na zupełną ascezę. Wypukły dymek pośrodku pustej okładki, tytuł zepchnięty gdzieś na bok. To najobszerniejszy z dotychczasowych słowników Chacińskiego; swoją drogą widać po nich, w jaki sposób zmieniają się moje projekty - książki powstawały co dwa lata i każda jest zupełnie inna. Autorowi ten projekt podoba się najbardziej, mnie też. W środku i na zewnątrz - Vista.
Lubię eksperymentować i przecierać szlaki nowe, ale czasami trzeba po prostu zrobić okładkę po bożemu, bez nadmiernej ekwilibrystyki. Można dodać jakąś subtelność na grzbiecie albo z tyłu, zaprojektować efektowną wyklejkę, z przodu natomiast trzeba się czasami ograniczyć do najprostszych rozwiązań. Tak było i tym razem - Herling-Grudziński to autor zbyt dużego formatu, by przy jego książce zanadto majstrować. Aurea mediocritas, oto co pasuje najbardziej do takiej literatury. Niemcy trzymają się tego od lat i w rezultacie w 99% przypadków biorę do ręki niemieckie książki z przyjemnością: statecznie i elegancko zaprojektowane, świetnie wydrukowane na znakomitych materiałach. Mam nadzieję, że Grudziński też ładnie wyjdzie.
Na wiosnę nastąpił istny wysyp pangopankowych tytułów - w ciągu miesiąca chyba cztery okładki. Fajnie, bo od razu ustawiłem sobie serię na półce. Tym razem dwie okładki naraz, do dwutomowej antologii współczesnych sztuk francuskich. Zawsze podobały mi się okładki, które po ułożeniu obok siebie tworzą nowy, spójny obrazek. Pomyślałem, że dla antologii to idealne rozwiązanie, a że musiałem znaleźć w miarę ogólny wspólny mianownik, bo sztuki najróżniejsze, zdecydowałem się wykorzystać powszechnie znany symbol: teatralną maskę, na jednej okładce jest uśmiechnięta, na drugiej wręcz przeciwnie, Ułożone obok siebie tworzą dosyć ambiwalentny obraz. Tu - okładka tomu pierwszego, wesoła. Tom drugi jest smutny i ma bordowe tło.
Trochę przygnębiająca lektura, co akurat nie budzi we mnie żadnego sprzeciwu. Powieść opowiada historię młodzieńca, który pod koniec lat 70. trafia do Los Angeles, postanawia tam zamieszkać, trochę od niechcenia pnie się wzwyż społecznej drabiny, i niejako mimochodem udaje mu się zjeść kolację z aktorką, którą pamiętał jeszcze z dzieciństwa; ale i to wydarzenie pozostawia go niespecjalnie wzruszonym. To wszystko. Cały czas czekałem, aż w powieści coś się wydarzy, tymczasem narrator przeżywał kolejne dni, zawierał i rozwiązywał kolejne wiadomości, i nic, nic zupełnie nie mogło wytrącić go z otępienia. Przemknął przez dwieście stron z okładem i zniknął. Ta książka jest dla mnie taka, jak nastrój okładki: intensywna i hipnotyzująca, ale w środku nic nie ma poza czernią.
Obcowanie z literaturą wysublimowaną do tego stopnia jest trochę onieśmielające: trzeba uważać, żeby nie zrobić okładki zbyt dosłownej i czytelnika w zbyt zdecydowany sposób nie ustawić: wyraziste przedsądy w wypadku tekstów takich, jak “Pilades”, mogą bezpowrotnie coś nam z lektury zabrać. Ja sam kompletnie nie wiedziałem, czego się spodziewać, toteż już pierwsze linijki “Piladesa” przerzuciły mnie w trochę melancholijny stan: przypomniałem sobie pierwsze lata na gdańskiej i krakowskiej polonistyce - siłą rzeczy chyba najbardziej intensywne - kiedy ślęczałem po bibliotekach i czytałem podręcznik Kitto o tragedii greckiej. Pasolini w klasyczny gorset, w klasyczną fabułę nawet wplata wątki współczesne; obraz samounicestwiającej się rewolucji postanowiłem oddać za pomocą wizerunku Uroborosa, węża pożerającego własny ogon.
NAJNOWSZE TEKSTY
Od paru miesięcy pracuję, jakby lato nie istniało, jakby redaktorzy nie wyjeżdżali na urlopy, jakby kanikuła już nie miała żadnej nad ludźmi mocy - zleceń jest coraz więcej, co jest oczywiście wspaniałe, bardzo się cieszę, że tyle wydawnictw chce z moich usług korzystać. I z jednej strony mnóstwo ruchu, a z drugiej -jakiś przykry impas, jakieś dziesięć okładek mam porozpoczynanych, i każda gdzieś tam na jakimś etapie utknęła. Ale powolutku coś jakby drgnęło, więc wkrótce i na stronie sporo uaktualnień. Tymczasem dwa - księża, co już księżmi nie chcą być oraz połowa charytatywnie zaprojektowanej dla Łukasza dylogii - ukazuje się w Wydawnictwie Naukowym UAM, zbiór artykułów z dziedziny psychologii pod jego redakcją.
100 km już za mną, pierwsza wycieczka - do rodziców do Brzezinki doprowadziła mnie na skraj załamania nerwowego, ale samochód ani razu mi nie zgasł, nikogo nie przejechałem, pierwszeństwa nie wymuszałem. Uf.
Trochę do kitu lato AD 2007, raz zimno, że ząb na ząb nie trafia, raz muszę dmuchać w siebie przemysłowym niemal wentylatorem, żeby nie paść z gorąca. W sumie dobrze się składa, że nie pojechaliśmy jeszcze z Magdą na żadne wakacje - dopiero w połowie września lecimy do Londynu. Termin akurat taki, bo rozpoczyna się wtedy akurat London Design Festival, który choć trochę mało książkowy czy graficzny jak na mój gust, to i tak jest pewnie wart obejrzenia. Dziewięć dni w stolicy świata, fajnie, tym bardziej, że końcu - po latach! - będę mógł na nowo zobaczyć “Nędzników”, tym razem w oryginale. więcej»
Ha! Udało się! Zdałem egzamin na kierowcę, i to za pierwszym razem, toteż nic już mnie nie powstrzymuje od rozpoczęcia kariery jako kierowca ciężarówki; może tylko fakt, że kompletnie się do tego nie nadaję, zarobki są kiepskie a prawo jazdy zdobyłem samochodowo-osobowe. No, skoro nie Gumowa Kaczka z “Konwoju”, to może prędzej Burt Reynolds z “Mistrz kierownicy ucieka”? Tak czy tak, za jakieś dwa tygodnie odbieram dokument i w końcu będę mógł zasiąść za sterami naszej Toyoty. więcej»
Hura, pierwszy w życiu samochód! Trochę doskwierał nam z Magdą brak mobilności, toteż zainspirowani artykułem wychwalającym używane Toyoty, znaleźliśmy w Krakowie prawie niejeżdżoną, a do tego ostatnią z tych montowanych w Japonii Corollę. Kupiliśmy ją od przemiłej księgowej z salonu Mercedesa, która do samochodu dorzuciła nam jeszcze wino i książeczkę z Janem Pawłem. Od tej pory wszystko musiało się udać, więc już parę dni późnej nabyliśmy sklep w Lublinie. Teraz tylko jakiś remont, szukanie najemcy, i miejmy nadzieję - początek błogiego żywota rentiera. więcej»
Ech, dotychczasowa właścicielka sklepu w Gdańsku wycofała się z transakcji, więc jesteśmy znów w punkcie wyjścia, chociaż bogatsi o podwójną wysokość wpłaconego zadatku. Też nieźle - jak to ujął Łukasz - więcej zarobimy na niekupowaniu nieruchomości, niż na ich kupowaniu.
Blake Carrington też musiał jakoś zaczynać. W ostatnią sobotę pojechaliśmy z Magdą do Gdańska - mieliśmy tam upatrzone dwa lokale. Przez kilka tygodni przeszukiwaliśmy rozmaite oferty z całej Polski, ale dopiero w Gdańsku znaleźliśmy to, na czym nam zależało: nowiutki zadbany lokal o rozsądnej powierzchni, położony na ładnym osiedlu, na sprzedaż od zaraz. Długo się nie namyślaliśmy, raz dwa podpisaliśmy umowę, no i w ten sposób nabyliśmy kolejną posiadłość. Ktoś chce wynająć?